จากวันที่ 8 กันยายนมาจนถึงวันนี้ ก็ 60 วันพอดีที่ผมมีชีวิตอยู่โดยไม่มีโจ...
60 วันที่ยากลำบาก
60 วันที่ร้องไห้ทุกวัน ไม่รู้วันละกี่รอบ
60 วันที่ผมเองไม่รู้ว่าผมจะทำอะไรไปเพื่ออะไร
60 วันที่ผมไม่รู้สึกอยากจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป เป็นความรู้สึกที่เหมือนกับใจจะขาด ทรมานจนรู้สึกว่า ตายไปซะยังง่ายกว่า
ผมไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกมากมายที่ผมมีให้กับโจออกมาได้ยังไงจนหมด เพราะมันมากเหลือเกิน เกือบ 10 ปีที่โจก้าวเข้ามาในชีวิตผม โจได้เปลี่ยนชีวิตผมไปมากมายกว่าที่ผมเองจะจินตาการได้
เกือบ 10 ปีที่เราโตมาด้วยกัน โจเองเติบโตขึ้นมาเป็นหมาที่เเม้จะไม่สมบูรณ์แบบทางกาย เเต่หัวใจของโจเป็นหมาอย่างเต็มที่...โจมีความสุขกับโลกนี้อย่างที่สุด..ส่วนผมเองก็ได้เรียนรู้อะไรมากมายจากการมองโลกของโจ..ทำให้ผมคิด เเละเข้าใจว่าผมควรจะทำอะไรกับชีวิตตัวเอง
โจทำให้ผมได้รู้จักที่จะคิดถึงคนอื่นก่อนที่จะคิดถึงตัวเอง
โจทำให้ผมรู้จักที่จะมองคนอื่นอย่างลึกซึ้งเเละเข้าใจมากกว่าที่จะตัดสินเพียงเเค่เปลือกนอก
โจทำให้ผมเข้าใจเเละเารพเพื่อนร่วมโลกของผมมากกว่าที่เคย
โจทำให้ผมเป็นคนที่มีความละเอียดอ่อนมากกว่าที่ผมเคยเป็น
โจทำให้ผมได้รู้จักด้านที่อ่อนโยนของตัวผมเอง
โจทำให้รู้ว่าผมสามารถรักได้โดยที่ไม่ต้องหวังอะไรตอบเเทน...รักได้โดยที่ไม่ต้องมีเงื่อนไขใดๆ รักได้อย่างเต็มหัวใจ..
อะไรอีกมากมายที่โจทำให้ผมคิดได้ เเละทำใผ้ผมอยากเป็นคนที่ดีขึ้น..
10กว่าปีที่ผมกลับมาอยู่บ้าน ผมไม่เคยมีความสุขเลย ผมเจอเรื่องราวและอุปสรรคมากมายในชีวตซ้ำเเล้วซ้ำเล่าจนผมเองเเทบจะลุกขึ้นยืนไม่ไหว...เเต่เพราะมีโจ...ทุกวันของผมมีความหมาย...ผมอยากกลับบ้านทุกวัน ไม่อยากไปไหนไกล เพราะผมรู้ว่ามีหมาตัวนึง ที่รักผมทุกวัน รอผมทุกวันไม่ว่าผมจะไปไหน ไม่ว่าผมทำอะไร โจคอยผมอยู่ที่บ้านเสมอ เเละพร้อมที่จะรักผมเสมอไม่น้อยลงไปเเม้เเต่วันเดียว
โจคือความสุขเดียวที่ผมมี...โจทำให้ชีวิตผมมีสีสัน เเละเต็มไปด้วยเเรงบันดาลใจขึ้นมาได้จนทุกวันนี้
ช่วงเวลา 9 วัน วันละ 12 ชั่วโมงที่ผมอยู่กับโจ เเม้โจจะไม่รู้สึกตัว เเต่ผมก็รู้ได้ว่าโจรู้ว่าผมอยู่ตรงนั้น...อยู่ข้างๆโจเสมอ
โจพยายาม เเละสู้มากมายเหลือเกินที่จะฟื้นเเละกลับบ้านไปกับผม...ทุกวันผมคิดเสมอว่าโจต้องฟื้น ต้องฟื้น ต้องฟื้น
เเต่มาถึงจุดนึง ผมก็คิดว่า ที่ผมหวังไว้ ผมหวังไว้ให้ใคร ผมต้องการให้โจฟื้นเพื่อผมเองจะไม่เสียใจหรือเปล่า เพราะผมรู้ว่า ถ้าผมเสียโจไป ผมจะไม่มีวันทำใจได้เเน่ๆ การที่ผมคิดเเละรั้งโจไว้เเบบนั้น เเล้วทำให้โจมีสภาพครึ่งตื่นครึ่งหลับแบบนั้นเเทบจะทุกชั่วโมงในเเต่ละวัน มันทำให้ผมใจสลายจนไม่เหลืออะไรอีกเเล้ว...
ผมจึงพูดกับโจทุกวันว่า "โจ...ถ้าลูกไม่ไหว ลูกไปเลยนะ ไปให้สบาย ไม่ต้องห่วงพ่อ พ่อรู้ว่าพ่อคงทำใจไม่ได้ที่ลูกจากไป แต่พ่อก็ต้องทำใจให้ได้....เเต่ถ้าลูกไหว ลูกก็สู้ต่อ ไม่ต้องห่วงพ่อ พ่อทำให้ลูกได้ทุกอย่าง จะให้พ่อเจ็บเอง ตายเอง พ่อก็ทำได้...ทุกอย่างอยู่ที่ลูกนะโจ พ่อพร้อมหมด ไม่ว่าลูกจะเลือกแบบไหน"....
จนวันนั้น ผมกำลังนั่งลูบตัวโจ เอาหน้าโจมาตั้งไว้บนตัก เเล้วก็สวดมนต์ให้...หลังจากที่ผมสวดมนต์จบพอดี...บ่ายสองโมงสี่สิบนาที หมาๆในคอกข้างๆพร้อมใจกันหอน...ผมรู้ว่าเวลานั้นได้มาถึงเเล้ว..โจสูดลมหายใจสามเฮือกสุดท้าย เเล้วก็จากผมไปอย่างสงบ.....
ผมตัวชา...ร้องไห้ไม่ออก หัวใจเต้นเเรงมากจนเเทบจะหลุดออกมาจากอก....โลกของผมหยุดหมุนไปแล้ว.....
โจ...จงรู้ไว้ว่าที่ผ่านมา เเม้ว่าชีวิตพ่อมันจะย่ำเเย่ เจออะไรหนักๆมาตลอด 10 ปีก็ตาม เเต่ลูกทำให้พ่อสู้ เเละมีความหวังที่เเละอยากจะตื่นขึ้นมาสู้ชีวิตทุกวัน
จงรู้ไว้ว่า พ่อไม่เคยลำบากใจ หรือคิดว่าเป็นภาระที่ต้องคอยดูเเลลูกเเม้เวลาที่ลูกป่วยหนัก พ่อทำทุกอย่างให้ด้วยความยินดีเเละด้วยความเต็มใจ
จงรู้ไว้ว่า เเม้พ่อจะเสียใจมากมายขนาดไหน พ่อก็จะพยายาม พยายามที่จะอยู่ให้ได้ เเม้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แต่ก็จะทำให้ได้
จงรู้ไว้ว่า พ่อรักลูกมากเหลือเกิน รักมากว่าที่แม้เเต่ตัวพ่อเองจะคิดหรือจินตนาการได้
จงรู้ไว้.........
คอกในโรงพยาบาลที่โจนอนพักอยู่ 9 วัน ผมเองไปนั่งเฝ้าโจตั้งเเต่โรงพยาบาลเปิด 8.30 น. จนถึง 20.30น.ทุกวัน
โน๊ตรายงานอาการประจำวันของโจ
น้ำเกลือสำหรับโจต้องเป็นยี่ห้อพิเศษ เพราะจะได้ปลอดภัยกับไตของโจ
เวลาที่โจมีไข้ โจจะดิ้นทุรนทุราย ตัวร้อนมาก เเต่หมอก็ไม่สามารถให้ยาได้ เพราะจะทำอันตรายกับไตของโจ ผมจึงต้องคอยเช็ดตัวให้โจจนกว่าไข้จะลด
หมอต้องให้ออกซิเจนโจอยู่ 3 วัน หลังจากโจเเข็งเเรงพอที่จะหายใจได้เองจึงถอดออก
ต้องให้น้ำเกลือทุกวัน โจผอมลงๆ เเละมีแผลกดทับ จึงต้องคอยพลิกตัวทุกๆ 2 ชั่วโมง
ผมวาดไว้เเละเเปะไว้ที่หัวนอนในคอกของโจเผื่อโจจะเห็น
วันนั้น 9 กันยายน ผมฝังโจไว้หลังบ้าน ก่อนที่จะฝัง เจ้าหมามุ่ย หมาที่บ้านก็มาลา "ลูกพี่" เป็นครั้งสุดท้าย
วู๊ดดี้ คู่ชีวิตของโจที่อยู่ด้วยกันมาตั้งเเต่เด็กๆมานอนเฝ้าโจที่หลุมทุกวัน....
ปริญญาตรี
มัธยม
ปริญญาโท
ประถม
ปริญญาเอก
อนุบาล